|
|
Elk zinne g'dag. Ik zin kv en dat is ier me recht ip antwoord. Kust al me kloten.
|
| Medal of Honor: Allied Assault | |
|
een prachtige shooter.hij is ongeveer 2 jaar geleden uitgekomen en was toen een subliem spel ,nu daartegen zijn de graphics al verouderd.maar dat verandert niets aan de fun en het geluid.tja voor zijn tijd was het HET spel maar nu met call of duty , splintercell,farcry...is alles natuurlijk veel beter.wel opvallend is dat er voor dat spel nooit een "echte goeie "mod handel op gang is gekomen.
|
|
het gaat hier wel degelijk over 3.ik amuseer me er rot mee;het hoofdaccent ligt weer op pure fun.alleen is er vanaf nu een groot nadeel: de slaps ; dan ben je net bezig aan een goede combo met zoveel punten ,krijg je een slag tegen je kop en ben je alles kwijt.
- beste site over thps3 
|
|
een helikopter flightsim-of hoe je dat ook noemt.het is de beste -tja veel zijn er niet-fight flight sim met heli's die ik tot nu toe gezien heb.voor zijn tijd ,ongeveer 3 jaar terug, was het het van het: de grafhics-die nu op niets meer trekken, het geluid,idem maar in mindere mate.de gameplay bleef wel en zeker omdat bijna iedereen het kan spelen met die lage systeemeisen.
- voor een beetje meer uitleg
|
|
eens een race spelletje.een tof spel.maar weinig afwisseling in levels -tja race-altijd de eerste zijn.ik hou dit kort want ik zal underground bespreken.
|
|
Normaal zou je het niet overleven als je Sam in zijn gezicht een oude vent noemt, maar stiekem is het wel een beetje waar. In Pandora Tomorrow lijkt onze Sam Fisher een tikkeltje ongemakkelijker met zijn huidige baan om te gaan, en zijn de grijze haren iets duidelijker te zien. Het spel speelt zich immers af enkele jaren na de ontwikkelingen in de eerste Splinter Cell. Op het verhaal kunnen we echter niet al te veel in gaan, ten slotte spreken we hier over een previewversie waarin het verhaal niet erg duidelijk wordt weergegeven en we alleen het een en ander uit de dialogen uit de vele levels kunnen plukken. Hierdoor wisten we uit te vinden dat een gevaarlijk pokkenvirus, gecreëerd door terroristen in Zuid-Amerika, de wereld, hoofdzakelijk Amerika, bedreigt, en Third Echelon, de geheime dienst waarvoor Sam werkt, daar een stokje voor moet steken.
Ook oud, maar niet ongewenst zijn de terugkerende elementen die we zien in Pandora Tomorrow. Het bevat iets minder nieuwe elementen dan wij hadden verwacht, maar bied dezelfde uitdagende gameplay die het eerste spel zo populair maakte. Sluipen en geluidloos handelen is wederom de hoofdzaak. Toch is niet alles hezelfde; Sam Fisher heeft enkele interessante trucjes bijgeleerd, waar we later op ingaan, maar verder zijn alle bewegingen en mogelijkheden terug gekeerd uit de eerste titel, gelukkig maar denken we dan. De setting van het spel is wel totaal anders. In Splinter Cell speelde levels zich vooral binnen af, en moest Sam in menig gebouw de vijand uitschakelen. In Pandora Tomorrow spelen veel levels zich hoofdzakelijk buiten af, in het oerwoud, of zelfs tussen de bamboe huizen van een klein dorpje. Wat meteen opvalt als je deze levels speelt is dat de schaal van de levels enorm verbeterd is vergeleken met de levels in Splinter Cell. We kunnen slechts gokken, maar de levels zijn minstens drie vier keer zo groot te noemen, en zijn werkelijk behoorlijk indrukwekkend. Ook zijn ze afwisselender in soort, niet alleen maar gebouwen om jezelf door heen te werken, rijdende treinen, groene regenwouden en meer staan op Sam te wachten. 'Uncle' Sam zal onder andere in Parijs, Los Angeles, Jakarta, Dili, en Jeruzalem terechtkomen.
|
|
|
Toen vorig jaar Medal of Honor: Allied Assault verscheen, was iedereen erg onder de indruk van de game. Later nam Battlefield 1942 het over. Nu, meer dan een jaar na de release van die twee toonaangevende games in hun genre, is er dan eindelijk een concurrent van formaat bij.
Want een concurrent mag Call of Duty zeker wel genoemd worden, en dat ondanks, of misschien wel juist doordat de game veel overeenkomsten heeft met MoHAA. Dat er overeenkomsten zijn is niet verwonderlijk. Na het verschijnen van MoHAA werd namelijk het hele team aan de kant geschoven en een groot aantal van hen begon een eigen studio, Infinity Ward. Overeenkomsten kunnen natuurlijk in het voordeel van een game werken, maar als er te veel overeenkomsten zijn, zal gezegd worden dat het spel niet meer origineel is en dat kan ten koste gaan van de verkoopcijfers. Met Call of Duty is dat in ieder geval niet zo.
In Call of Duty staat de teamgeest voorop. In tegenstelling tot MoHAA, waar je hele missies met één of twee man moet doen, speel je in Call of Duty vrijwel altijd met medestrijders in de buurt. De missies die je uit moet voeren, zijn ook allemaal vrij realistisch. Dit wil niet zeggen dat je nooit tegen een overmacht komt te staan, integendeel, maar je staat niet vaak in je eentje tegen een grote groep vijanden.
Gigantische sfeer en missies
Het spel is grofweg in vier stukken te verdelen, die zich allemaal rond veldslagen afspelen die ook echt gebeurd zijn. Zo moet je de Pegasus Bridge veroveren en verdedigen in Normandië, mag je een kijkje gaan nemen op het beroemde slagschip de Tirpitz, maak je de invasie van Stalingrad mee en beland je uiteindelijk in een gevecht om Berlijn en de Reichstag. Dat deze game gemaakt is door de makers van MoHAA, bleek ook erg bij de missie in Stalingrad. De invasie lijkt namelijk erg veel op Omaha Beach uit MoHAA.
Qua missies kan je je lol op. De verovering en verdediging van de Pegasus Bridge is bijvoorbeeld wonderbaarlijk mooi. Eerst mag je een bunker onder vuur nemen, daarna moet je je medestrijders achterna. Toen ik aan de overkant kwam, stond er een voertuig wat met een machinegeweer het vuur opende. Ik dook op tijd weg achter een barrière en zocht m'n overste. Daarvoor moest ik een sprintje trekken naar de linkerkant, waar hij achter een gebouw zat. Ik kreeg het bevel een engineur te zoeken, terug over de brug te gaan en met het daar opgestelde Flak Canon het voertuig weg te vagen. Punt was alleen dat ik daarvoor naar de overkant van de straat moest, vlak voor de vijand langs. Het laat goed zien hoeveel moed er nodig was in W.O. II.
Een missie later moet je de brug verdedigen tegen een counterattack, een tegenaanval. Ik zat met een ander achter dezelfde barrière uit de vorige missie. Toen aan alle kanten schoten klonken, had ik nog niemand gezien. Later merkte ik dan toch waar het meeste kabaal en de vijanden vandaan kwamen. Toen het sein terugtrekken klonk, was ik als één van de eersten over de brug. Ik dook een wachthok in en opende het vuur met een MG 42 die we op de Duitsers veroverd hadden. Later kwamen er nog wat tanks, die je wederom met het Flak Canon uit moet schakelen. Prachtig zoals de sfeer in die situaties in de game geplaatst is.
Een andere missie die me erg aansprak, is de invasie van Stalingrad. Je speelt die missie als Rus. Je speelt in de game namelijk niet alleen als Amerikaan, maar ook als Rus en Brit. De invasie begint in een boot die richting de haven van Stalingrad vaart. Mortierschoten klinken en overal om je heen klinken ontploffingen. Op de boot loopt een hoge ome van de Russen echter rond en zegt dat op desertie of lafheid maar één straf staat, de doodstraf.
Als je dan eindelijk aanlegt, wordt je in de rij geschoven voor een wapen of munitie. Russen werkten in tweetallen, één kreeg een wapen en de ander kreeg extra munitie. Ik had natuurlijk weer de pech dat ik alleen maar munitie kreeg, en zo heb ik het eerste stuk van de invasie zonder wapen gezeten. Ook zonder partner trouwens, die werd al vrij snel door een explosie uitgeschakeld. Zijn wapen vond ik echter niet terug.
Toen ik een tijdje verscholen had gezeten en naar boven (Stalingrad is een eindje boven de haven gebouwd) rende, kwam ik een scherpschutter tegen. Die besloot om me, hoe toepasselijk zonder wapen, als lokaas te gebruiken. Ik mocht van dekking naar dekking rennen, zodat hij kon richten en vuren. Uiteindelijk werden de Duitsers onder vuur genomen door artillerie van de Russen en kreeg ik een missie later eindelijk de kans een wapen op te pakken.
Gameplay
Qua gameplay zit de game strak in elkaar. Enkele nadelen van MoHAA zijn weggewerkt. Zo kan je in Call of Duty eindelijk gaan liggen, iets wat handiger is om dekking te zoeken dan kruipen. Je medestrijders worden niet gedood omdat ze daar gedood moesten worden, maar je bepaalt nu zelf deels hoever ze komen. Duik je de hele tijd weg en schiet je geen vijand af, dan is er meer kans dat je medestrijders het niet overleven. Ook kun je via de iron sights mikken. Dit zorgt niet voor extra precisie, maar werkt wel weer sfeerverhogend.
Door iets anders wat verschillende keren voorkomt, begon ik aan Max Payne te denken. Het kan raar klinken, maar het is echt zo. Als er namelijk een granaat vlak bij je ontploft, vertraagt het beeld en krijg je echt het gevoel alsof je coördinatieproblemen hebt. Het deed mij denken aan het uit Max Payne bekende Bullet Time effect. Ook dit verhoogt de sfeer weer enorm.
Onder vuur bij de verovering van Pegasus Bridge.
Graphics en geluid
De graphics zijn gewoonweg erg goed. Van de stofwolkjes die ontstaan bij kogelinslagen tot het zicht op afstand (waar het bij sommige shooters nogal aan ontbreekt) en explosies, het ziet er allemaal prachtig uit. Wat ik wel nogal raar vond, was het feit dat de vijand die half in, half buiten de lift lag, gewoon door het plafond schoof toen ik met de lift omhoog ging.
Het geluid is werkelijk prachtig. Ieder wapen heeft z'n eigen geluid en op het moment dat een granaat naast je explodeert, schrik je je werkelijk te pletter. Ik hoop wel dat je over een goede geluidsset beschikt, want hoe beter je set, hoe meer je in de game opgaat.
Conclusie
Al met al kan ik met een gerust hart zeggen dat Call of Duty een geduchte concurrent van MoHAA en Battlefield 1942 is. Ik ben persoonlijk nooit zo'n grote fan van BF1942 geweest, maar ook MoHAA mag na het spelen van deze game inpakken en wegwezen. Qua graphics zeer goed, qua geluid uitstekend en een W.O. II shooter met een betere sfeer is er gewoon niet. Iedereen die zich een fan van het FPS-genre vindt, moet deze game gewoon eens gespeeld hebben.
|
|
|
Deze keer is het niet Hawk, Margera of Mullen, maar jij die de “900” spint, de “Darkslide” grind en een “ollie” van dak naar dak maakt. Leef je uit in deze nieuwe Tony Hawk skate game.
Going Underground
Tony Hawk Pro Skater: Underground is anders en toch weer hetzelfde als zijn voorgangers. Dit klinkt misschien een beetje vreemd, dus ik zal uitleggen waarom. In dit deel speel je namelijk niet een Pro skater: je bent een amateur skater die zich op moet werken in de skaters wereld. Dit alles wordt gepresenteerd in een Story-Mode, waarin je hoofdstukken afwerkt met daarin weer opdrachten. Deze opdrachten lijken heel erg op die van deel 4, met als verschil dat sommige opdrachten nu samenhang hebben met het verhaal.
Het verhaal van TH:U bevalt me wel. Zo kom je alle bekende skaters tegen, worden er videotapes van je gejat en word je in de goot gedumpt, waarna je je moet opwerken tot de grootste skater van dit moment. Alleen het laatste stuk van het verhaal wordt er een rare twist aan het verhaal gegeven. Het ene moment zit je aan de grond en in no-time sta je weer aan de top. Je zult het zelf wel merken als je de game speelt.
The Caveman!
Over de gameplay in TH:U kan ik heel kort zijn. Deze is precies hetzelfde als al zijn voorgangers, oftewel erg goed. Zo kan je weer naar hartelust “Flippen”,”Grinden”, “Manualen” en “Freestylen”. Toch is er iets leuks toegevoegd: je kunt nu voor het eerst lopen! Door op de “Z” te drukken stap je van je board af en kun je gewoon door het level lopen. Hier is door de jongens van Neversoft goed over nagedacht, want hoe slecht het in Star Wars is gedaan, zo goed wordt het nu gedaan. Zo loopt je karakter heerlijk door het veld, kun je springen en kun je langs richels schuiven en optrekken. Deze extra optie vind ik een hele verbetering ten opzichte van zijn voorgangers. Nu heb je namelijk de keuze om op plekken te komen waar je in deel 1 t/m 4 nog niet eens van kon dromen. Je kunt zelfs je combo’s hierop aanpassen, door te grinden, gauw af te stappen, een ladder op te rennen en dan weer ergens anders op te grinden of manualen.
Grasmaaiers
Toch zijn niet alle updates zo goed uitgewerkt. Voor het eerst in de THPS kun je nu ook voertuigen uit het level gebruiken. Je komt Auto’s, Bloemenwagentjes en zelfs grasmaaiers tegen. Het vervelende van deze update is niet de grappige wagentjes, maar de besturing. Je hebt constant het gevoel dat je in een ”playmobile” wagentje zit te rijden. Toch is deze extra optie (want meer is het niet) zo grappig dat het me niet echt kon storen.
Chicks and Boards
Elke keer als er een nieuw THPS game uitkomt denk ik weer: “zou deze game er nou nog gaver uitzien dan zijn voorgangers?” en steeds bedenkt Neversoft weer iets waardoor ik het spel nog steeds mooi eruit vind zien. De levels zijn nog drukker, groter en kleurrijker als nooit tevoren. Het skategebied van een level is naar mijn gevoel minimaal 2x zo groot, maar pin me hier niet op vast want het kan ook meer zijn. De levels zijn simpelweg gigantisch. Bijna op elk gebouw kan je op of tegenaan skaten. Ook zijn er nu gebouwen waar je in kan skaten. Hierdoor krijg je weer een heel groot stuk level erbij. En ondanks dat ik het spel heb uitgespeeld, heb ik het gevoel dat de levels nog veel meer bieden dan ik in eerste instantie heb gezien.
Ook erg grappig in dit deel is dat de stad nu veel meer leeft. Zo heb je nu niet alleen auto’s, maar ook heel veel skaters die door de stad allemaal tricks uithalen. Erg leuk is het dan ook om ze te volgen en hun “lines” na te doen. De karakters in TH:U zijn een stuk mooier uitgewerkt dan in de vorige delen. Zo heb ik alleen al een half uur naar 2 paaldanseressen zitten kijken voor een nachtclub.
De levels zijn zeer gevarieerd. Zo zit je het ene moment in de sloppenwijken in New Jersey en het andere moment loop je over de parelwitte stranden van Hawaï, of breng je een bezoekje aan Manhatten in doortocht naar Moskou. Alles is prachtig uitgewerkt en heel erg herkenbaar. Veel plaatsen die in TH:U terugkomen zijn ook de geboortesteden van sommige Pro-skaters.
Zware Metaal Muziek
De muziek in THPS is altijd een belangrijke factor geweest en alle bekende rock, punk en hiphop artiesten zijn dan ook al langs geweest. Ook deze keer zit er een onwaarschijnlijke hoeveelheid aan liedjes in die varieert van Heavy Metal en Punk tot Hip-Hop. In totaal zijn er 77 liedjes waarop je je mag uitleven. Al deze liedjes staan mooi in een menu en kun je per genre uit of aan zetten. Uiteraard kun je de nummers ook afzonderlijk beluisteren.
In de vorige delen van THPS was het geluid altijd een beetje aan de slechte kant. Zo waren de geluiden van de verschillende ondergronden op een hand te tellen en klonk een boomstronk soms ineens als metaal. In dit deel zijn er heel veel geluiden toegevoegd. Vooral als je aan het rijden bent op verschillend materiaal hoor je het verschil, wat de sfeer van de game absoluut ten goede komt, een groot pluspunt dus.
FireFight!
Niet alles in TH:U is singleplayer, net als in de vorige delen heeft TH:U ook weer multiplayer. Zo kan je weer uit verschillende modi kiezen, zoals “Trick Attack”, “King of the Hill” en “Graffity”. In dit deel is er ook een nieuw element toegevoegd, genaamd “FireFight”. Dit is een erg lollig spelletje waarbij je door middel van kickflips vuurballen kunt schieten. Hierbij is het dan de bedoeling om de andere karakters neer te schieten; blijf je als enige over dan heb je gewonnen. Op zichslaat het feit dat je uit je board vuurballen kunt schieten natuurlijk helemaal nergens op en dat is de kracht van THPS: de combinatie van humor, gameplay en mooi uitgewerkte skate-actie.
|
|
1
